Ενίσχυσε τις ανεξάρτητες φωνές – ενίσχυσε την παρέμβαση των «από κάτω» στον δημόσιο λόγο
«Ο κινηματογράφος της Βαϊμάρης ξεκινάει και τελειώνει σε ένα άσυλο· και ένα αγωνιώδες ταξίδι μέσα στη νύχτα».[1] Υπήρξε μια ιστορική περίοδος που οι καλλιτέχνες κατανοούσανε την κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην οποία ζούσανε – και δεν σιωπούσαν. Ο 20ός αιώνας ήταν ο αιώνας των σκληρών και συνειδητών αντιθέσεων, άλλωστε. Καθώς η βία, η συστημική […]
Στα φεστιβάλ αποτυπώνεται, σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή η πορεία και οι τάσεις του καλλιτεχνικού κινηματογράφου. Με αυτόν τον τρόπο, τίθενται σε δημόσιο διάλογο όχι μόνο οι επιλογές της διεύθυνσής του αλλά και οι ίδιες οι δουλειές των δημιουργών που πήρανε μέρος σε αυτά. Η εποχή που διανύουμε αποτελεί το πρώτο και βασικό κριτήριο για […]
«Πάντοτε είχα πάθος με την ομορφιά ως θέμα» Η Λένι Ρίφενσταλ ήταν η πιο σημαντική γυναίκα σκηνοθέτης στην ιστορία του κινηματογράφου. Τόσο διάσημη όσο και διαβόητη έγινε για δυο προπαγανδιστικά ντοκιμαντέρ που γύρισε κατά παραγγελία του ναζιστικού καθεστώτος , τον Θρίαμβο της Θέλησης (1935), με θέμα το συνέδριο του ναζιστικού κόμματος στην Νυρεμβέργη το […]
Όπως μας νουθετούν τι και ποιους να πιστέψουμε στην εκάστοτε πολιτική συγκυρία, έτσι μας περιορίζουν στο τι θα πρέπει να μας αρέσει στον κινηματογράφο. Τα ίδια συμφέροντα βρίσκονται από πίσω. Pax Americana. Το δεύτερο το καταφέρνουν πολύ καλύτερα. Γι’ αυτό τροφοδοτεί πάντοτε –και με πιο διευρυμένους και επιτυχημένους όρους– το πρώτο. Η παραγωγή κουλτούρας έχει […]
Σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ κρίνονται όλοι: οι δημιουργοί, οι επιμελητές, το κοινό – περιλαμβανομένων των επιτροπών, αλλά και της κριτικής εν γένει. Τι έργα επιλέγουν να στείλουν οι δημιουργοί, ποια από αυτά προκρίνονται και σε ποια τμήματα εντάσσονται, τι αποφασίζουν οι θεατές να παρακολουθήσουν και ποιες προσδοκίες έχουν από αυτά. Αυτό το σύμπλεγμα ανθρώπων, νοοτροπιών […]
Αφοσιωμένοι καλλιτέχνες και επιστήμονες, ακτιβιστές που μάχονται για την ισότητα και την κοινωνική αλλαγή κατέλαβαν τις οθόνες του διεθνούς διαγωνιστικού του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, δίνοντάς μας ελπίδα. Η αφοσίωση στην τέχνη είναι μια βαθύτερη διαδρομή, ένας υπαρξιακός προσανατολισμός που οδηγεί σε έναν άλλου τύπου κοσμικό αναχωρητισμό. Στο Η Καρδιά του Ταύρου της Εύας Στεφανή βλέπουμε […]
Θέλω να υπερασπιστώ τον Kusturica διότι σε ερώτηση που του είχα κάνει για την τελευταία του ταινία και γιατί χάθηκαν ξαφνικά τα ίχνη της, μου απάντησε χωρίς περιστροφές πως είχε μια σκηνή που ΝΑΤΟικοί πυρπολούν ένα ολόκληρο χωριό και εκτελούν όλους τους κατοίκους του. Η εταιρία παραγωγής απαίτησε να την βγάλει. Αυτός επέλεξε να μην […]
Mein Fuhrer, μπορώ και περπατάω! Peter Sellers στο Dr. Strangelove or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb του Stanley Kubrick (1964)[1] Η ιδέα ενός πυρηνικού ολέθρου μοιάζει με πραγματικό εφιάλτη. Ωστόσο, μέσα στα χρόνια, και δια μέσου της μαζικά κατευθυνόμενης κουλτούρας, εξυμνήθηκε: είτε ως απειλή, είτε ως ενδεχόμενη πραγματικότητα, είτε ως […]
1 Δημιουργός. Ο Bergman έδωσε πραγματική αξία στην έννοια του δημιουργού στον κινηματογράφο και στην πλήρη αυτονομία του. Η ανεξαρτησία του φτάνει στην πιο υψηλή κλίμακα και τα έργα του είναι ολοδικά του, από τη γραφή, το ρεπεράζ, την προπαρασκευή, την πρόβα, τα γυρίσματα και την τελική τους ολοκλήρωση. Αντιλήφθηκε και απέδειξε, έτσι, πριν την […]
Όπως είναι πασιφανές το Adolescence κατάφερε να πιάσει όλους του τους δείκτες. Επίδραση στο δημόσιο λόγο, εμπορική επιτυχία, τεχνική και αισθητική αρτιότητα, πολιτιστική κεφαλαιοποίηση. Για ό,τι ματαιοπονεί κάθε επίδοξος σκηνοθέτης, για το Adolescence δεν είναι μια επιδιωκόμενη φιλοδοξία αλλά μια υλική πραγματικότητα. Όσο και να κράτησε, όσο και να κρατήσει, οι στόχοι της παραγωγής του […]
Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για οποιοδήποτε ζήτημα, διευκρίνιση ή για να υποβάλλετε κείμενο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: [email protected]
